اگر افطارهای تلویزیون (نه رسانه های آن سوی آب) را روشن كنید، پیام مردی را می شنوید كه فرزاد جمشیدی در سر سفره سحری شرمندگی اش را برای ما می‌خواند: «غذا ندارم سحر به بچه هایم بدهم. آرزو می كنم بخوابم و بمیرم.» (نقل به مضمون). اینها البته شاید هیچ كدامشان همسایه چهل خانه هر سوی یكی از متمولین عزیز نباشند، اما ساكن كشورمان كه هستند! كشوری كه تنها ادعا می شود هیچ كس در آن گرسنه نمی خوابد...

طي روزهاي بعد، اين فرد به دليل اينکه با تلفن افراد ناشناس مورد تهديد قرار مي‌گيرد براي حفاظت بيشتر خود و خانواده‌اش از فرد مقتول که از بستگان وي مي باشد، براي حضور در منزل خود دعوت مي نمايد.